Επιχειρεί να αποδείξει με νομικές ανακρίβειες και λογικές ακροβασίες ότι δήθεν ο ΣΙΕΙΕ παραδέχεται τη νομιμότητα και την ύπαρξη εν ισχύει της Δ.Α 31/2010, πράγμα το οποίο είναι προφανέστατα αναληθές.
Στην καταγγελία της σύμβασης σαφώς αναγράφεται ότι :
«Στην εν λόγω καταγγελία της υπ’ αριθ. 31/2010 προβαίνουμε επικουρικώς και μόνο για την περίπτωση που θα θεωρείτο ότι αυτή ισχύει, δεδομένου ότι εκδόθηκε παρανόμως σε συνέχεια της υπ’ αριθ. 59/2008 όμοιας που έχει ήδη κριθεί παράνομη και άκυρη με την υπ’ αριθ. υπ’ αρ. 310/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατόπιν της από 23.9.2009 αγωγής του σωματείου μας.»
Επειδή η ΟΙΕΛΕ «κάνει πως δεν καταλαβαίνει» εξηγούμε σαφώς :
Ο ΣΙΕΙΕ δεν θεωρεί ισχυρή τη Δ.Α 31/2010, δεδομένου ότι έχει ήδη προσφύγει κατά της η Δ.Α 59/2008 (της οποίας αυτή αποτελεί συνέχεια) και έχει πετύχει την δικαστική αναγνώριση της ακυρότητάς της με την υπ’ αριθμ 310/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Είναι προφανές ότι η ακυρότητα της Δ.Α. 59/2008 παρασύρει σε ακυρότητα και την διάδοχό της (κατά την αρχή της τάξεως) Δ.Α. 31/2010.
H εκ μέρους μας καταγγελία της Δ.Α 31/2010 αναφέρει ότι προβαίνουμε σ’ αυτήν επικουρικώς και μόνο για την περίπτωση που θα θεωρείτο ότι αυτή ισχύει. Ίσως λοιπόν κάποιος πρέπει να εξηγήσει στην ΟΙΕΛΕ τη νομική έννοια της «επικουρικότητας» για να μην οδηγείται σε παρωδίες νομικών συμπερασμάτων και να μην παγιδεύει τα μέλη της.
Επίσης, καλό είναι να αναγνώσει προσεκτικότερα η ΟΙΕΛΕ το Ν. 1876/1990, που με περισσή προχειρότητα επικαλείται, ο οποίος ρητώς αναφέρει ότι «συλλογική σύμβαση εργασίας μπορεί να καταγγελθεί πριν από την πάροδο ενός έτους ή πριν από τη λήξη της, αν έχουν μεταβληθεί σημαντικά οι συνθήκες που υπήρχαν κατά την υπογραφή της» (άρθρο 12 § 2). Έτσι, θα είναι εύκολο να διαπιστώσει ότι για την καταγγελία Σ.Σ.Ε. ή Δ.Α. αορίστου χρόνου που έχει διανύσει πάνω από ένα έτος από την έναρξη ισχύος τους (όπως εν προκειμένω που η Δ.Α. 31/2010 άρχισε να ισχύει την 20.2.2010) δεν απαιτείται η επίκληση συνδρομής σημαντικής μεταβολής των συνθηκών που υπήρχαν κατά την κατάρτισή τους.
Πέραν αυτών, η διάταξη του άρθρου 12 § 1 Ν. 1876/1990 την οποία επικαλείται η ΟΙΕΛΕ δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πάσχει από ακυρότητα η καταγγελία μιας Σ.Σ.Ε. ή Δ.Α. όταν δεν βασίζεται στην επίκληση συγκεκριμένων λόγων ή δεν περιέχει θέματα διαπραγμάτευσης (βλ. Κουκιάδης Ι., Εργατικό Δίκαιο. Συλλογικές Εργασιακές Σχέσεις, 2011, σελ. 328, ο οποίος ρητώς αναφέρει ότι «είναι ορθότερο να δεχθούμε ότι και η τυχόν μη αναφορά τους δεν επηρεάζει το κύρος της καταγγελίας»). Είναι προφανές ότι η διατύπωση νέων θεμάτων προς διαπραγμάτευση στο κείμενο της καταγγελίας συνδέεται μόνο με το ζήτημα της γένεσης της υποχρέωσης της άλλης πλευράς προς διαπραγμάτευση κατά το άρθρο 4 § 2 Ν. 1876/1990.
Σε κάθε περίπτωση, η ΟΙΕΛΕ γνωρίζει καλά ότι λόγος της επικουρικής μας καταγγελίας είναι η εκ μέρους της αθέμιτη εκμετάλλευση της άκυρης αυτής διαιτητικής απόφασης προκειμένου να συσκοτίσει την αληθή έννοια του άρθρου 36 § 1 Ν. 682/1977 και να αρνηθεί την κατά το νόμο υποχρέωσή μας να εφαρμόσουμε τις διατάξεις περί ενιαίου μισθολογίου των νόμων 4024/2011 και 4046/2011.